Eski dünyanın o büyüleyici cazibesi, şehrin her köşesinden adeta taşıyordu. Bir tepe üzerine kurulu, geniş kordonu ve sağa sola kıvrılan daracık sokaklarıyla bu yer, hayal gücümüzü hemen esir aldı.

Son derece şirin ve otantik olan bu kasaba, harika bir şekilde korunmuş mimarisiyle dikkat çekiyordu; bazı yapılar ise titiz bir restorasyon sürecindeydi. Sanat galerisi sahiplerinin samimiyetini ve yerel halkın, kapılarının önündeki o muhteşem Venedik cephelerine duyduğu haklı gururu hala içtenlikle anımsıyorum.

Burası beni öylesine büyüledi ki, tüm anları fotoğraflamak yerine gözlerimi kapatıp rüzgara karşı durarak, at arabalarının ve ipek elbiselerin hüküm sürdüğü o eski günlerde yaşadığımı hayal etmeyi tercih ettim. O dönem restorasyonda olan ana kiliseyi tam anlamıyla görememiş olmamız belki de bir şanstı; çünkü Korcula artık kalbimin bir köşesinde yer ediyor ve o sokakları daha sakin bir havada tekrar keşfetmek için mutlaka geri dönmem gerektiğini biliyorum.

Evet, o gece rüzgar oldukça sert esiyordu ve gün boyu süren şarap tadımlarının tatlı yorgunluğu üzerimizdeydi (lütfen "Peljesac Yarımadası Şarap Rotası: Ah, o güzellik, ah, o lezzet!" başlıklı blog yazıma göz atın). Bu yüzden şehri tam anlamıyla keşfedemesek de, iki kez turlamayı başardık! Korcula, limana demir attığınızda mutlaka görülmesi gereken bir durak. Yatların, rüzgarın dindiği ve güneşin cilalı pirinç aksamlar üzerinde parladığı o dingin sabah saatlerindeki görüntüsü ise hafızamdan hiç silinmeyecek.

Yazan: Victoria Hamilton Boz