Türkiye'den Hırvatistan'a uzanan süper lüks bir gulet yolculuğuna çıkacağınız haberini aldığınızdaki heyecanı hayal edin. Bu rota boyunca beş ülkenin kıyı şeridinden geçecek; Yunanistan, Arnavutluk ve Karadağ'ı keşfedecek, Yunanistan'ın en güzel adalarından birinin çevresinde yelken açacak, üç farklı denize tanıklık edecek ve dünyanın en dar yapay su yolu geçidi olan Korint Kanalı'ndan geçeceksiniz.

Bunu öğrendiğim an yüzümde kocaman bir gülümseme belirdi ve hemen bu yolculuğu ölümsüzleştirmek için ne kadar çok fotoğraf çekebileceğimi hayal etmeye başladım.

Geçici evim olacak lüks yat, Avrupa'daki türünün en popüler örneklerinden biri olan 30 metrelik geleneksel bir Türk kiralık guletiydi.

Bu tekne normalde kışı ana limanı olan Marmaris'te geçiriyor. Ancak yaz sezonu için Adriyatik Denizi'ne ulaşmak adına yaklaşık 850 millik bir yol kat etmesi gerekiyordu. Eğer Yunanistan'daki Korint Kanalı'nın sunduğu bu kısa yol olmasaydı, yolculuk yaklaşık 430 mil daha uzayacaktı.

Bu eşsiz geçit, Korint Körfezi ile Saronik Körfezi'ni birbirine bağlayarak teknelerin Mora Yarımadası'nı dolaşmadan Ege Denizi ile İyon Denizi arasında seyahat etmesine olanak tanıyor.

Su yolu, Yunanistan ana karasını yarımadadan ayırarak Mora'yı adeta bir adaya dönüştürüyor. Yaklaşık dört mil uzunluğundaki kanalın genişliği sadece 21 metre civarında; yer yer 25 metreye kadar ulaşıyor. Bu nedenle, sadece 17-18 metreden daha geniş olmayan tekneler Korint'ten geçebiliyor. Modern okyanus yük gemileri gibi daha büyük tekneler ise yarımadayı dolaşmak zorunda kalıyor.

Kanal sadece bir seyir kanalı değil, aynı zamanda dünyanın dört bir yanından insanların güzelliğini görmeye ve gemilerin geçişini izlemeye geldiği popüler bir turistik cazibe merkezi. Yukarıdan bakıldığında düz bir çizgi gibi görünen kanal, aynı zamanda bungee jumping için de popüler bir nokta. Yaz aylarında ekstrem spor tutkunları, en heyecan verici atlayışlardan birini deneyimlemek için buraya geliyor.

Bu deniz geçidinin ilginç bir tarihi var. Kanalı kazma fikri ilk olarak M.Ö. 7. yüzyılda, kanalın verimliliğini fark eden tiran Periander tarafından ortaya atılmış. Ancak bir kahinin, kanal inşa etmenin (iki denizin su seviyeleri farklı olduğundan) arazide büyük bir su baskınına neden olabileceğini ve Yunan Tanrılarını kızdırabileceğini söylemesi üzerine bu fikirden vazgeçmiş.

Ondan sonra da kanalı hayal edenler oldu. Ancak bu hayal, ancak 19. yüzyılın sonunda, 11 yıllık inşaat sürecinin ardından 1893'te kapılarını gemilere açmasıyla gerçeğe dönüştü. İkinci Dünya Savaşı sırasında, Alman güçlerinin çok sayıda patlayıcı kullanması sonucu kanal neredeyse tamamen yok oldu; toprak ve askeri enkazla doldu. Bu olaydan sonra ise birkaç yıl boyunca kapalı kaldı.

Marmaris'ten Cumartesi sabahı erken saatlerde yola çıktık. Kanal geçişinin ertesi akşam gerçekleşmesi bekleniyordu, bu da bana hazırlanmak (ve kameramı ayarlamak) ve en iyi noktaları seçmek için bolca zaman verdi. Bu benim için hayatta bir kez karşılaşabileceğim bir fırsattı ve eğer bir şeyler ters gitseydi, kaptandan geçişi tekrarlamasını isteyemezdim!

Akşam 18:30'da yatın motorlarının durduğunu duydum ve neler olduğunu anlamak için dışarı çıktığımda, varış noktamıza ulaştığımızı fark ettim. Hemen yatın en yüksek noktası olan güneşlenme güvertesine yerleştim; burada hem fotoğraf hem de video çekebileceğimi biliyordum.

Kanala girdiğimizde, geçidin her iki yakasında da bekleyen insanlar gördüm. Bazıları sadece meraklı izleyicilerdi, bazıları ise bizim geçişimizi bekleyerek yollarına devam etmeye çalışan sürücülerdi; kanalın üzerinden çok sayıda kara yolu, bir otoyol ve bir demiryolu hattı geçiyor.

Kanalın biraz daha ilerisinde, gemilerin geçişini izlemek için özel olarak gelmiş insanlarla dolu bir gözlem platformu fark ettim. İzleyiciler arasında heyecanlarını gizleyemeyen bir grup okul çocuğu da vardı. Bu an, geçişi çok daha duygusal bir deneyime dönüştürdü ve o özel anı her hatırladığımda hala tüylerim diken diken olur.

Kanalın derinliklerine indikçe geçit daraldı ve 'duvarlar' yükseldi. Uçurumların maksimum yüksekliği 63 metredir; ancak geçidin otoyol ve demiryolu ile kesiştiği noktalar daha alçaktır; aşağıdan bakıldığında direklerimizin üst geçitlere dokunabileceği hissini veriyordu. Elbette bu mümkün değil.

Bulutlu hava sayesinde kanaldaki su canlı bir akuamarin rengine büründü ve uçurumlar zengin bir pişmiş toprak rengine dönüştü; bu da bizi güzel bir yağlı boya tablonun içindeymişiz gibi hissettirdi.

Kanalı geçmemiz sadece 25 dakika sürdü, ancak bu hayatım boyunca unutamayacağım yarım saatti. Eğer bir gün Korint Kanalı'nı geçme şansınız olursa, özellikle de kiralık bir yatla, sakın tereddüt etmeyin. Bu deneyim, herhangi bir tatile tonlarca olumlu duygu katacaktır.